“Ara Mekanın Koreografileri” başlıklı makalem, YAPI Dergisi’nin 505. sayısında, “Ara Mekan: Olasılıklar Mimarlığı” temalı dosya kapsamında yayımlandı.

Mimarlığı çoğu zaman tanımladığı mekanlar, çizdiği sınırlar ve oluşturduğu biçimler üzerinden tartışıyoruz. Oysa mimarlığın önemli bir boyutu, tam da bu sınırların arasında; karşılaşmaların, geçişlerin, beklenmedik kullanımların ve farklı zamanların birbirine temas ettiği aralıklarda gerçekleşiyor.

Bu yazımda, ara mekan, eşik ve eşiksellik kavramları arasındaki ilişkiyi sorgulayarak mimarlığın olasılık üretme kapasitesinin nerede ve nasıl ortaya çıktığını tartıştım. Gordon Matta-Clark, Rachel Whiteread, Bernard Tschumi, Peter Zumthor ve Junya Ishigami’nin çalışmalarını, mekanın yalnızca tasarlanan değil, deneyimlenen, yeniden yorumlanan ve dönüştürülen bir ilişkiler bütünü olduğu düşüncesiyle ele aldım.

Bu incelemenin beni götürdüğü düşünce, mimarlığın tamamlanmış mekanlar üretme sanatından çok, sürekli yeniden kurulan eşiklerin koreografisi olarak da düşünülebileceğiydi.